Een nieuwe collega

We hebben een nieuwe collega. Ze komt assisteren in diverse winkels en heeft nooit eerder met hoortoestellen gewerkt. Ze moet zich dus in korte tijd van alles eigen maken. Het is best intensief, om “ingewerkt” te worden! Alle dagelijkse dingetjes, de computerprogramma’s waar we mee werken, waar het kopieerpapier ligt en op welke dagen de papierbak buiten moet. Maar er komt nog veel meer bij kijken.

De taal die we onderling spreken, daar zit een heleboel vakjargon in. Het gaat over audiogrammen, over Fletcher-indexen en over receivermaten. Maar er zijn ook veel termen die hier binnen het bedrijf gegroeid zijn en waar soms best vreemde woorden en afkortingen tussen zitten. Als een collega zegt dat er een PC voor ADS in de BD gepland is, snappen we elkaar prima. En bij het woord muizenstaartje denken we niet aan een het achterdeel van een klein diertje maar aan een onderdeel van een hoortoestel.

Iets anders dat je onder de knie moet krijgen: wat er mis kan zijn als iemand binnenstapt, je een hoortoestel overhandigt en zegt: “Hij doet het niet”. Als je voor het eerst zoiets in je handen krijgt, is het toch lastig. Het doet wel denken aan onze eigen eerste weken, dat we af en toe duizelig werden van alles waar we op moesten letten: zit er wel een batterijtje in, is het niet leeg of verkeerdom geplaatst, en -echt gebeurd- hebben we het stickertje wel van het batterijtje af gehaald? En dan hebben we het alleen nog maar over het batterijtje... 

Als het toestel eenmaal weer in orde is, moeten we zorgen dat het rechter hoortoestel weer in het rechteroor terecht komt en vice versa… Het staat wel vast dat we dat allemaal in onze begindagen minstens één keer verwisseld hebben!

Gelukkig is onze nieuwe collega erg aardig en snel van begrip. Wat ook fijn is: door de vragen die zij stelt gaan we zelf ook weer eens kritisch kijken naar onze werkwijze. Zo worden we allemaal wijzer.

 

Lies & Mariëlle